In dit project wordt een belangrijke stap gedaan voor het ontwikkelen van een methodiek waarin vindplaatsen objectiever gewaardeerd kunnen worden door de fragmentatiegraad van aardewerk te analyseren

Aardewerk is een belangrijke vondstgroep in de archeologie, het is overal, het is te dateren en je kunt er vele functies en activiteiten door reconstrueren. Maar het kan ons nog veel meer vertellen. In de Nederlandse commerciële archeologie is het waarderen en evalueren van vindplaatsen een standaard onderdeel van de dagelijkse praktijk. Voor het vaststellen van de conserveringsgraad van het vondstmateriaal, met name aardewerk, ontbreekt nog een goede standaard die besluitvoering transparanter maakt en vindplaatsen beter vergelijkbaar. Hoe kleiner de scherf, hoe slechter de conservering. Omdat dit meetbaar is, is het mogelijk patronen door de tijd, locatie en vindplaatstypen te ontwaren. Dit hielden Karen de Vries (ADC ArcheoProjecten), Nina Jaspers (Terra Cotta Incognita) en Roderick Geerts (ADC ArcheoProjecten), al ruim een decennium bij, en eerste analyses laten veelbelovende resultaten zien.

Aardewerkfragmentatie als Waarderingsmethodiek

Het project bestaat uit twee fasen. In de eerste fase kijken de onderzoekers wat typische fragmentatiegraden zijn voor vindplaatsen, afhankelijk van hun ouderdom, regio en vindplaatstype. Tijdens de tweede fase wordt onderzocht hoe goed de voorgestelde methodiek bij een inventariserend of kleinschalig onderzoek is voor het bepalen van de conservering van een vindplaats die later opgegraven is. Door de gegevens van de verschillende fases met elkaar te vergelijken leren de onderzoekers hoe betrouwbaar de voorgestelde methode is.