Dit project onderzoekt de intra-elementaire variatie van strontiumisotopen in gecremeerd menselijk botmateriaal uit zowel archeologische als moderne (forensische experimentele) contexten.

Wat vertellen gecremeerde menselijke resten ons over mobiliteit en identiteit in het verleden? Dankzij isotopenonderzoek weet men dat verbrande botten waardevolle informatie kunnen bewaren over mobilitiet, maar de interpretatie van deze gegevens is -in tegenstelling tot tandglazuur- vaak complex. Dit project onderzoekt voor het eerst de zogeheten intra-elementaire variatie van strontiumisotopen (⁸⁷Sr/⁸⁶Sr) in gecremeerd botmateriaal. Dat betekent dat niet alleen tussen verschillende botten, maar ook binnen één enkel bot, subtiele verschillen in isotopenwaarden kunnen voorkomen.

Door systematisch rib- en pijpbeenfragmenten uit archeologische contexten elke 5-10 millimeter te bemonsteren, brengen we deze interne variatie nauwkeurig in kaart. Daarbij worden ook moderne crematieresten onderzocht, zodat we de effecten van een hedendaags voedingspatroon op de intra-elementaire variatie in ⁸⁷Sr/⁸⁶Sr kunnen vergelijken met die uit het verleden. De resultaten leveren cruciale kennis op: hoe groot moet een isotopenverschil zijn om daadwerkelijk te spreken van mobiliteit, en wanneer is het slechts natuurlijke variatie binnen een bot?

Van vuur tot variatie (bron: Lisette Kootker)

Met deze nieuwe dataset wordt een belangrijke kenniskloof gevuld. Zo wordt niet alleen de betrouwbaarheid van archeologische mobiliteitsstudies verbeterd, maar draagt dit onderzoek ook bij aan de toepassing van isotopenonderzoek in forensische identificatie. Alle data worden bovendien open access beschikbaar gesteld via IsoArcH.org.