Bustumgraven vormen een opvallende maar nog slecht begrepen categorie binnen de Romeinse grafrituelen van Noordwest-Europa. In deze graven vonden crematie en begraving plaats op dezelfde locatie, maar waarom dit ritueel werd toegepast en door wie, blijft onduidelijk. Bustumgraven worden namelijk nog beperkt onderzocht fenomeen binnen de Romeinse grafrituelen van Noordwest-Europa. In tegenstelling tot een klassiek crematiegraf, waarbij de overledene op een aparte brandplaats (ustrinum) werd gecremeerd en de resten vervolgens elders werden begraven, vallen bij een bustum crematieplaats en graf samen. Eerdere studies tonen aan dat bustumgraven vooral geconcentreerd voorkomen in het Rijnland, onder meer in Nijmegen-Hees en in Neuss en Worms in West-Duitsland, terwijl ze – op een uitzondering na – opvallend afwezig zijn in verschillende Romeinse grafvelden in Zuid-Duitsland en België. Deze ongelijke verspreiding suggereert dat het fenomeen mogelijk verbonden is met specifieke regionale tradities, militaire netwerken, of mobiliteitspatronen.

Dit project onderzoekt of bustumgraven verbonden zijn met mobiliteit, culturele interactie en veranderende rituele praktijken langs de Romeinse Rijngrens. Door funerair-archeologische analyse te combineren met strontium-, zuurstof- en koolstofisotopenonderzoek en FTIR-analyse van gecremeerd bot, wordt voor het eerst systematisch onderzocht of individuen in bustumgraven verschillen van personen in andere crematiegraven.

Het project verbindt archeologische theorie en natuurwetenschappelijke methoden om mobiliteit niet alleen vanuit geografische herkomst, maar ook vanuit gedeelde rituelen en culturele praktijken te benaderen. De resultaten leveren nieuwe inzichten op in de Romeinse grensgemeenschappen van Nederland en dragen bij aan kennisontwikkeling, onderwijs en de verdere integratie van natuurwetenschappelijke methoden binnen de Nederlandse archeologie.