Dit project houdt zich bezig met het opleidings- en methodiekdeel van een breder project rond de inzet van magnetometrie binnen de vrijwillige archeologie. Het project beoogt een opleidingstraject om te zetten in een overdraagbare werkwijze voor het veld.

De WGMA (Werkgroep Geofysische Meettechnieken in de Archeologie) voert jaarlijks circa twaalf niet-verstorende onderzoeken uit met grondradar en elektrische weerstand. Deze technieken zijn waardevol, maar niet in alle terreincondities geschikt. Magnetometrie kan juist in bepaalde situaties een aanvullende of betere methode zijn. Voor een verantwoorde inzet is echter meer nodig dan apparatuur alleen: vrijwilligers moeten leren wanneer magnetometrie zinvol is, hoe metingen gestandaardiseerd worden uitgevoerd, hoe data worden vastgelegd en verwerkt, en waar de grenzen van interpretatie liggen.

Het project beoogt daarom een opleidingstraject om te zetten in een overdraagbare werkwijze voor het veld. De opgedane kennis wordt verwerkt in een praktische handleiding magnetometrie voor vrijwilligers, inclusief meetprotocol, veldformulieren, metadata-afspraken, voorbeeldrapportage en richtlijnen voor archivering. De werkwijze wordt getoetst in enkele pilotmetingen met lokale vrijwilligers en waar mogelijk vergeleken met bestaande grondradar- en weerstandsmetingen. De resultaten worden gedeeld via een open workshop, de kanalen van AWN/WGMA en, waar passend, via DANS en Archis.

Magnetometrie voor vrijwilligers

De opgedane kennis wordt verwerkt in een praktische handleiding magnetometrie voor vrijwilligers, inclusief meetprotocol, veldformulieren, metadata-afspraken, voorbeeldrapportage en richtlijnen voor archivering. Het doel van dit project is het opzetten van een experimenteel leertraject, waarvan het innovatieve aspect ligt in de professionalisering van vrijwilligersonderzoek.